මානුශික මෙහෙයුමේ සිනමා ප්‍රතිනිර්මාණය – ගාමනී

සරත් වීරසේකර කුලුදුල් සිනමා නිමැවුම ගාමනි නැරඹූ දින මනසේ සිත්තම් කළ මේ සටහන මෙලෙසින් එලි දැක්වීමට උත්ප්‍රේරකයක් වූ සොයුරු බුවාට මගේ ප්‍රණාමය.

දශක 3ක් ලංකාවේ ජනතාව පෙලූ ත්‍රස්තවාදී අරගලය තේමාකරගත් සිනමා නිර්මාණ කීපයක් මීට පෙර ද අප දැක ඇත්තෙමු.විදෙස් රටවලින් සම්මාන පිට සම්මාන ලැබූ මෙයින් බොහොමයක් දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව යුධ සෙබලාගේ චිත්ත ධෛර්යය බිඳවට්ටවන යම් සැගවුණු න්‍යායපත්‍රයක් තෘප්තකරවන මට්ටමේ වූ බව අපට මතකය.යුද්ධය නිසා සිදුවන විනාශය, ජනජීවිතය බිඳවැටීම සිනමාත්මකව ඉදිරිපත්කල නමුත්, කොටි ත්‍රස්තවාදයේ බිහිසුණු බව හෝ, ඒ බිහිසුනු ත්‍රස්තවාදය ඉදිරියේ දනින් නොවැටී ඊට එරෙහිව සටන් වැදුණු අයුරක් මේවා මගින් ඉදිරිපත් කළ බවක් අපට මතක නැත.

ගාමනී චිත්‍රපටය බිහිවන්නේ එවන් පසුබිමකය.

චිත්‍රපයට ඇරඹෙන්නේ හිතිපිත් නැති ත්‍රස්තවාදයේ තරම පෙන්වන සමූලඝාතනයකිනි. ආයුධ සන්නද්ධ කොටි සාමාජිකයින් ගමට පැන පහරදෙන විට නිරායුධ ගැමියන්ට ඊට එරෙහිව කිසිවක් කල නොහැකි බව පැහැදිලිය.ගම ආරක්ෂා කිරීමට සිටියේ ප්‍රාථමික මට්ටමේ ගිණි අවි වලින් පමණක් සන්නද්ධ නුපුහුණු ග්‍රාමාරක්ෂක භටයන් කීප දෙනෙක් පමණි.කොටින් ගමට ඇතුලු වන්නනේ ද මෙවන් දෙදෙනෙක් ඝාතනය කර බව කියැවේ.ගාමනි නිර්මාපකයා ගේ මුඛ්‍ය පරමාර්ථය වන්නේ මෙම ග්‍රාමාරක්ෂක භටයා නිසිලෙස සවිබල ගැන්වීම මගින් ගම රැකීමට (අඩුතරමින් ප්‍රතිප්‍රහාරය සඳහා ආසන්න හමුදා කදවුරෙන් සෙබලු එනතුරු වත්) හැකියාව ඇති බවයි.

උතුරු හා නැගෙනහිර පලාත් වල  ශ්‍රීලංකා රජයේ පාලනයට නතු ප්‍රදේශයේ කෙලවරක පිහිටි ගම්මාන එදවස හැදින්වූයේ “මායිම් ගම්මාන“ යන නමිනි.පසු කලෙක මේවා “තර්ජිත“ ගම්මාන යනුවෙනු වෙන් කෙරිනි.කෙසේ වුව ද මේවාට පහරදී ජනතාව ඝාතනය කිරීමෙන් හා ඉතිරි වූවන් රජයේ පාලන ප්‍රදේශ තුලට පලවා හැරීමෙන් කොටින් බලාපොරොත්තු වූයේ තම සීමාව පුලුල් කරගැනිම බව පැහැදිලිය.ගාමනි හි කොටි නායකයාගේ මුවට දෙන දෙබසකින් ද කියවුණු පරිදි සිංහල පමණක් නොව මුස්ලිම් ජනතාව ද දකුණට පලවා හැරීමට කොටින් මෙම උපක්‍රමය භාවිතා කළහ.නමුත් තම ජීවිත පරදුවට තබමින් ඒ තම උපන් බිම් අත් නොහැර සිටි ජනතාව නොවන්නට ඊලාම් යුද්ධය මීටත් වඩා බරපතල වීමට ඉඩ තිබිණි.මේ සඳහා තර්ජිත ගම්මාන වල ජනතාවට නොමද පිටිවහලක් වූයේ  පසුකාලීනව “සිවිල් ආරක්ෂක  බලකාය ලෙස“ නාමකරනය වූ ග්‍රාමාරක්ෂකයින්ය.

මෙලෙස “සිවිල් ආරක්ෂක  බලකාය ලෙස ස්ථාපිත කිරීමට ද මුල් වූ එහි පළමු අණ දෙන නිළධාරියා ද  වූ සරත් වීරසේකර මහතා මේ සිනමාවට නැගූයේ ඒ තම වාත්තීය අත්දැකීම ම යයි අප සිතමු.ඊට අමතරව ඔහු ජාතියක් වශයෙන් අප සතු මාහැඟි මානුශික ගුණාංග රිදී තිරය මත සිත්තම් කිරීමට ගෙන ඇති උත්සහය ප්‍රශංසනීය ය.කොටින්ගෙන් වන ගැහැට ඉවසනු නොහැකිව ගම්බිම් අතහැර පලායන දෙමළ පවුලට රැකවරණය සලසන්නේ සිංහල ගම්මනාය යි.ඒ අතර සිටින දැරිය ග්‍රාමාරක්ෂක සෙබලා සමග බැදෙන්නේ ජාති ආගම් භේද ඉක්මවා යන සහෝදර ප්‍රේමයකිනි. වෙඩි වැදී තුවාල ලබන ඔහු වෙනුවෙන් ඇගේ සිඟිති දෑස කඳුලින් බරවන්නේ එබැවිණි.අද (සිනමාපටය මගින් කතාකරන කාලසීමාව) සිංහල ජනතාවට පහරදෙන්නේ අහිංසක දෙමළ ජනතාව නොව ත්‍රස්තවාදීන් වන්නාසේම එදා කළුජූලියේදී අහිංසක දෙමල ජනතාවට පහරදුන්නේ ද අහිංසක සිංහල ජනතාව නොව සිංහල ත්‍රස්තවාදීන් ය යන්න චිත්‍රපටය තුලින් ප්‍රේක්ෂයාට සම්ප්‍රේෂණය කරණ මතවාදයකි.

තර්ජිත ගම්මාන වලට පික්නික් පැමිණ, ත්‍රස්තයන් සමඟ පොරබදන ජනතාවට සාමයේ අගය කියාදීමට දතකන ව්‍යාජ සාම නියෝජිතයන්, ස්වාමීන්වහන්සේ ගේ සිංහනාදය හමුවේ නගුට අකුලාගෙන පසුබැස යාම ලේඛකයා මේ සිනමාපටය තුල දුටු වඩාත් ම අවධානය දිනාගත් ජවනිකාවයි.

මනා හමුදා පුහුණුවකින් ද, ස්වයංක්‍රීය ගිණිඅවි වලින් ද, අභිමානවත් නිළ ඇඳුමකින් ද, මේ සියල්ලටම වඩා වෘත්තීය අභිමානයෙන් සහ ආත්ම විශ්වාසයෙන් ද සන්නද්ධ සිවිල් ආරක්ෂක භටයා ගැමියන් සමඟ එක්ව ත්‍රස්තවාදියා තීරණාත්මක ලෙස පරාජය කරයි.මේ ගාමනී හි කතා සාරාංශයයි. කාලෝචිත කතා තේමාවකින් ද, සාපේක්ෂව සාර්ථක තිර රචනයකින් ද යුතු ගාමනි හි භූමිකා මැවූ ජයසිරි,තිරිමාදුර,දිල්හානි,බිමල්,මහේන්ද්‍ර,ජගත් ආදීන්ගේ රංගනයන් විශිෂ්ඨ යයි කිවහැකිය.ඩබ්ලියු.ජයසිරි මෙයින් කැපී පෙනේ.සංගීතය උසස් මට්ටමක වූ නමුත් අඩංගු වූ එකම ගීය සිනමාත්මක නොවූ බව නම් නොකියාම බැරිය.

චිත්‍රපටය තුල අප දුටු දුර්වලතා කීපයක් ද දැක්වීම සඳහා මේ ඉඩ යොදාගනිමු.ගුරුතුමිය ගේ සහ හමුදා මේජර් ගේ මුවින් එකම දෙබස් කීපවිටක් පුනර්ජනනය වීම අඩුපාඩුවකි.ගුරුතුමිය සොලී – චෝල පර්යාය පද බව නොදැන අපට එරෙහි ආක්‍රමණයන් කළ ජාතීන් දෙකක් ලෙස හැඟෙන දෙබසක් ද ඇගේ මුවින් නික්මිණ.අංගංපොර සටන් කරුවා කතාව සඳහා බලහත්කාරයෙන් ඔබ්බවන ලද්දක් බව අපගේ හැඟීමයි.පන්සලේ ඇබිත්තියා ලෙස එක්වරම මතුවන ඔහුගේ චරිතය නොමැතිව වුවද කතාව ගලාගෙන යාමට අවකාශය තිබුණි.ත්‍රස්තවාදීන් ගේ ප්‍රහාර ද ඊට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වූ ප්‍රති ප්‍රහාර වල ද අප දුටුවේ මන්දගාමී බවකි.මේ ත්‍රාසජනක රූපරාමු මීට වඩා වේගවත් රිද්මයකින් ඉදිරිපත් වූවා නම් වඩාත් අර්ථවත් වීමට ද, ප්‍රේක්ෂකයා තුල තීව්ර කම්පනයක් ඇතිකරවීමට ද හැකියාව තිබිණි.ගුරුතුමිය විශ්වකෝෂයක් මෙන්, මේජර් ගේ රාජකාරි ඉතිහාසය කට පාඩමින් කීම අස්වාභාවිකය.

සරත් වීරසේකර මහතා වෘත්තීය සිනමාකරුවෙකු නොවන පසුබිමක් තුල ඔහු කළ මේ කාර්යය ප්‍රශස්තය.වෙසෙසින්ම සිංහල සිනමාව අගාධයට යමින් ඇති බවට මැසිවිලි නැගෙන යුගයක ඔහු කළ මෙය සිනමාශාලා වෙත සිනමාලෝලීන් කැදවීමට සමත් බව සදහන් කල යුතුමය.

ගාමනි සිංහල සිනමාවේ විශිෂ්ටතම සිනමා නිර්මාණය නොවේ.එය ලේඛකයා නැරඹූ හොද ම නිර්මාණය ද නොවේ.නමුත් එය සුවිශේෂී නිර්මාණයක් වන්නේ අපේ රටේ ඉතිහාසයේ දශක 3ක සෝබර කාලඡේදයක මතකසටහන්, එය ඇසින් දුටු ශාක්ෂිකරුවෙකු විසින් ම  සෙලෝලයිඩ් පටයක් මත සටහන් කළ දුලබ අවස්ථාවක් වන බැවිණි.

Advertisements

About ජයශ්‍රී

සිංහල බෞද්ධයෙක්මි

Posted on 04/12/2011, in කාලීන, සාහිත්‍යය/කළා. Bookmark the permalink. 4 Comments.

  1. ගාමනි ගැන මාදරනා අදහස මුලුමනින්ම ලියා ඇති නිසාත් ඔබ එය කියවූ බව දන්නා නිසාත් අතිරේකව යමක් නොකියමි . කියවූ බවට සටහනක් ලෙස මේ කමෙන්ටුව තබමි . එක් දෙයක් ඇසිය යුතුය , තිර රචනය සාපේක්ෂව සාර්ථක වන්නේ කුමන නිර්මාණ සමඟ සන්සන්දනය කල විටද ? තිර රචනය(කථාව නොවේ ) සාර්ථක බැව් තහවුරු වන උදාහරණ කිහිපයක් දිය හැකිද ?

  2. ලංකාවේ තිරගත වූ බොහොමයක් වාණිජ චිත්‍රපට වලට සාපේක්ෂව!

  3. සැබවින්ම වීරසේකර මහතාගේ උත්හාසය අගය කල යුතුයි. රණවිරුවා මෙතෙක් සිනමාව තුල යොදා ගැනුනේ කොටින් වෙනුවෙන්. ගාමණි ඒ සියල්ලටම අතුල් පහරක් බව නිසැකයි.

ඔබේ අදහස් දහස් වටී ....................

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: